Het is bijna zover… Eind februari moet ik Feta afgeven. Het aantal weken dat we nog hebben met ons kaasje, vermindert zienderoge.
En met dit besef, schoot ik vorige week, de dag na de sessie, in paniek.
Feta en ik bakten er, in mijn ogen, niks van. De les was vooral gericht op zelfbeheersing en laat dit nu net een moeilijk punt zijn bij kaasmans… Al die commando’s waarbij hij op één plaats moet blijven en niks mag doen: hij vindt ze maar stom. Kaasjes willen niet zitten en blijven en toekijken wat de baas doet. Kaasjes willen trouw het baasje volgen en helpen daar waar nodig. Kortom, kaasjes willen iets om ‘poten’ hebben.
Alleen begrijpt Feta niet dat het wel eens nodig is om op een afstand flink op de baas te wachten. Hij ‘kan’ het wel, maar om nu te zeggen dat ik hem blindelings vertrouw? Absoluut niet. En al zeker niet als hij op z’n plaats moet blijven terwijl er een andere hond mag apporteren… Feta voerde z’n opdracht uit, maar keek me intussen heel verwijtend aan. “Blijven baas? Daar werd wél iets op de grond gegooid hé, ik moet dat oprapen en naar jou brengen!”
Tijdens een andere rampoefening moesten de honden elk om beurt op een kist springen en daar blijven. Geen probleem voor Feta, tot… hij vanop afstand ook nog eens moest blaffen: Feta blafte vol overgave, maar vergat in al z’n enthousiasme dat hij op de kist moest blijven, en sprong eraf.
Corrigeren en terugzetten en opnieuw beginnen, waarop Fetakaas weer in de fout ging.
Een derde poging mislukte al helemaal, want Feta weigerde nog te blaffen… <zucht>
Oefenpuntje dus… :s
En na die les schoot ik dus in paniek. Nog een kleine twee maanden en hij kon nog helemaal niet alles wat ik wou dat hij kon. Hoe fantastisch ik hem ook vind, die zelfbeheersing moest echt beter.
Wat deed ik fout? Wat kon ik extra doen?
Ik mailde naar An (sessieverantwoordelijke) en Elke (trainster) en kreeg algauw een geruststellend mailtje terug. Feta was helemaal geen hopeloos geval, maar gewoon een actief mannetje. Ik kreeg nog enkele tips om de blijfoefeningen op te bouwen en de raad om vooral niet te panikeren, maar nog heel hard te genieten van mijn mannetje.
Nu, dat genieten, dat deed ik al… Al van de eerste dag dat hij bij ons kwam. Mijne superheld…
Intussen hebben we ook al wat aan de tips gewerkt en zijn we de ‘blijfoefeningen’ voorzichtig aan het opbouwen, wat intussen resulteerde in een Feta die rustig naast de winkelkar blijft wachten in de koelafdeling, terwijl ik heen en weer loop om producten uit de rekken te halen. En… hij begint het precies nog leuk te vinden ook… Flinke Fetakerel!
Vorige week had ik een klein ‘probleempje’. Mijn rug verplichtte mij tot rust en dus installeerde ik mij met laptop en een warmtekussentje onder een donsdeken. Toen ik nét helemaal goed zat, viel, wet van Murphy-gewijs, uiteraard mijn stylo. Zonder dat ik iets moest zeggen, sprong Feta recht en keek mee aan: “Mag ik baas?” Ik gaf hem de toestemming en binnen de halve minuut had ik m’n stylo terug… Handig! Intussen stond Feta alweer naar mij te kijken: “Baas? Laat nog eens iets vallen?” 
Ah, hij is gewoon een superhond… Maar ook superhonden hebben hun mindere kantjes…
Marie Claesen
18/01/12 at 17:28
Oh Hanna, ik krijg al de tranen in mijn ogen als ik eraan denk dat je haar binnenkort moet afgeven…
Hanna
18/01/12 at 17:35
Hem, Marie, hem… Denk aan zijn ego…
Maar toegegeven, hij heeft een teefjesnaam, dus de verwarring is geheel begrijpelijk.
Mieke muis
18/01/12 at 17:35
Heel mooi geschreven blog alweer
Als ik Airco een plaats of zit debout of down (en blijf) geef en erna héél vrolijk oké zeg staat meneertje vaak op zijn gemakje recht en komt slofferig aangelopen en dan zeggen de mensen “is hij al oud, die hond heeft precies geen zin of amai is die altijd zo traag?”
In het begin kon ik er me aan ergeren maar nu lach ik en zeg ik gewoon dat hij een zware nacht heeft gehad.
Zie zo je maar Feta een jonge hond vol kracht en werklust is mss niet simpel maar een 4jaar jonge ik-doe-alles op mijn gemakje hond is het ook niet altijd alles
)
Groetjes Mireille
mijnhulphond
19/01/12 at 08:52
maak jij je maar geen zorgen. Je zou moeten zien hoe wij ermee omgaan! al een geluk dat die hondjes ons op het recht pad brengen! want amai!
irma
19/01/12 at 12:44
Heel leuk!
ramona1981
19/01/12 at 16:37
Lijkt me inderdaad moeilijk: het afscheid van ieder gastgezin met z’n assistentiehond in opleiding.
Chapeau voor jullie sterkte.
Feta doet ‘t ongelooflijk goed, ‘t zal waarschijnlijk een soort “perfectiekoorts” zijn dat nu optreedt. Hij mag gerust een actief manneke zijn, wat is daar mis mee?
Yosca is ook een actief dametje, net als ik. Daarom klikt ‘t waarschijnlijk ook zo goed tussen ons.
Zo de baas, zo de hond. Of was nu het andersom?
In ieder geval: Feta zal vast en zeker ook wel een baasje vinden die ideaal bij hem past.
Heleen
19/01/12 at 17:21
Hanna, je bent echt wel goed bezig met Feta; daar mag je zeker niet aan twijfelen!
Christine
20/01/12 at 12:34
Je doet dat héél goed! ook Feta doet het heel goed zoals ik hier op alle blogberichten lees. Tuurlijk zou iedereen een perfecte hond willen afleveren. Persoonlijk vind ik “perfect” maar een beetje saai
Ik heb graag wat weerwerk…
Geniet vooral nog van al het werk dat je al in je kaasje hebt gestoken en ook van mij een dikke proficiat en mercie voor het werken als gastgezin!