Fotospecial. Puppyles op de HS.

Aandacht houden voor de les begint.

Trapgewenning.

Aandachtige 'volg'.

Meelopen met losse leiband.

Eventjes stoom afblazen tussenin en wat spelen.

Mooi wachten tot het onze beurt is.

Oproepen.

'Liggen' en 'blijven'.

Houdingen inoefenen.

Gisteren een boswandeling gedaan met de macho en zwarte zus.
- Spelende kinderen: vindt ie leuk.
- Paarden: kijkt ie nog nauwelijks naar om.
- Buggy’s: zijn geen vreemde voorwerpen meer.
- Jachtschoten: kijkt ie niet eens van op.
- Loslopen: perfect, komt meteen als je hem roept, ook met wat afleiding.

- Meelopen aan de leiband: kan nog beter…

Eindbalans: meer dan geslaagd!

 

Op café en Eurodogshowbezoekje.

Vrijdagavond.  Kleine afscheidsdrink voor de collega’s van Pieter, want hij verlaat het bedrijf.  Een goed idee vond ik, om Darco te laten kennismaken met het caféleven.  Zoals verwacht deed hij het super.  Hij legde zich ostentatief in het midden van de cirkel en keek iedereen aandachtig aan.  Alleen wanneer er mensen binnen en buiten gingen, stond hij recht en wou hij naar die mensen toe.   Er is dus nog wat werk aan de winkel, maar de basis; een rustige Darco bij veel volk; zit er goed ingebakken.  Af en toe werd hij beloond met een trekspelletje en toen de sympathieke (en knappe ) barman met een hondensnoepje afkwam, kreeg hij ook dat op een rustig moment.  Flinke mannetjes worden nu eenmaal beloond.

Zaterdag was zoals gewoonlijk boodschapdag en zondag was het Darco-day.

In de voormiddag was er puppyles.  Hoofdonderwerp van de les: toestelletjes nemen.  Oeps, dat mag niet en dus vermeldde ik dat even.  Ik wou gerust wat aangepaste oefeningetjes op het terrein doen, maar omdat er 2 instructrices waren voor 3 honden, kreeg ik privéles op straat.  Na wat ‘zwijnerij’ van de machoman (‘kijk baas, ik heb stoppen in mijn oren’ ), verliep de les heel vlot.  Stoppen en zitten aan de stoeprand, flink meewandelen zonder trekken, zigzaggen tussen geparkeerde auto’s, een hond passeren, zitten en blijven terwijl de instructrice voorbij jogde,…  Hij slaagde voor het merendeel van de tests en ik kreeg het compliment dat ie het heel goed deed voor z’n leeftijd.

In de namiddag reden we naar Kortrijk voor de Eurodogshow.  Tot tweemaal toe werd ons de toegang geweigerd en de tweede maal moesten we zelfs onze badge tonen, ook al had Darco z’n jas aan.  De ticketcontroleur had nl nog nooit ‘groene’ jasjes gezien, enkel fluogele.  Geen probleem, ware het niet dat op 10m afstand van de ingang een grote ring aangemaakt was met een parcours van… De Vrienden der Blinden…
Eerst dus even goeiedag gaan zeggen aan de trainers, en dan de drukte in.  Darco deed me versteld staan.  Zo rustig, zo flink,…  Een beetje onder de indruk, maar dat was gauw over en algauw huppelde hij fier naast me mee, staartje stokstijf kwispelend in de lucht.  De macho…
Af en toe trok hij ergens naartoe, maar over het algemeen was hij superflink.  Zelfs in de eethal moest ik hem maar één keer corrigeren toen hij een geplette friet van de grond wou plukken en daarna liet hij alles wat op de grond lag voor wat het was.  Het was een enorme ervaring voor het blonde mannetje en tegen de avond was hij doodop.  Vlug passeerde ik nog even langs een standje waar ik een leuke halsband voor hem gezien had en toen konden we huiswaarts keren.
Ik was heel tevreden over de afgelopen dag.  Darco had heel veel bijgeleerd en de hele dag zat vol positieve ervaringen.  Ik zou zo tegen de machoman zeggen: doe zo verder! 

 

Ikejajen met El Macho

Dinsdag 10/11/2009 stond ik met het lumineuze idee op om eens met Darco naar de Ikea te gaan.  Ik had nog een paar dingen nodig en we besloten van de nood een deugd te maken en aan Darco’s socialisatie te werken.

De machoman stapte dapper de winkel binnen en een vriendelijk knikje van een verkoopster leerde ons dat we hier absoluut geen problemen zouden hebben om met Darco rond te lopen.  Darco echter, vond het tijd om baasje wat te testen en trok dat het een lieve lust was.  Gelukkig was het heel rustig in de Ikea en had ik dus ruimte zat om aan een processie van Echternach te beginnen.  Wat betekent: Darco trekt te hard?  Dan keren we eventjes op onze stappen terug.  En zo een paar keer, tot mijn mannetje flink meeliep.  Een beetje voorop lopen mag, maar baasje vooruit sleuren is nét iets te veel van het goede.

Positief: het ventje heeft geleerd om nergens aan te komen.  Hij bijt niet in meubels, springt niet tegen bedden, hapt niet in gordijnen,…  Hoogstens snuffelt hij er eens aan.
Negatief: alles wat op de grond ligt, MOET en ZAL hij hebben.  Razend moeilijk om af te leren, want een fractie van een seconde niet opletten en mijnheertje heeft iets van de grond geplukt.  Uiteraard is dat zelfbelonend gedrag en zet het hem aan om steeds opnieuw te proberen.  Klein, slim rotzakje! 

Halverwege was het tijd om een pauze te nemen en dus zochten we een plaatsje in het restaurant.  Omdat ik het net iets te riskant vond om met Darco aan de leiband een plateau te dragen, had Pieter zo’n karretje genomen en daar onze plateaus op gezet.  Intussen had ik al een tafeltje langs de kant gekozen en verstrooide Pieter kwam aangereden met het karretje en zette het vlak voor Darco’s neus.  De middelste plateau  stond echter nét op Darco-hoogte én aan de buitenkant stond een overheerlijk stukje taart.  “Hap” zei Darco en hij nam een stukje uit de appeltaart, met een blik van: “Oh, sympathiek dat je mij dat op een plateautje komt aanbieden baas.”  Ik kwam stiekem niet meer bij van het lachen, maar corrigeerde Darco rustig en hij ging flink achteruit en liet de appeltaart verder voor wat hij was.

Na het eten ging het verder langs het keukengerei, de stofafdeling,… via het depot naar de kassa.  Mijn mannetje was moe.  En Darcootjes die moe zijn, worden heel chagrijnig, heb ik al mogen merken.   Hoog tijd dus om hem in de autobench te steken zodat ie kon genieten van de rust.  De hele rit hebben we hem niet gehoord maar toen we thuiskwamen had ie weer energie voor tien.  Blijkbaar zijn Darcobatterijtjes snel plat, maar nog veel sneller weer opgeladen…

Rustig bij baasjes stoel liggen in het Ikea-restaurant.

 

Braaf wachten aan de kassa.

 

Dat gaan wij kopen hé baas. Ik ga het bewaken hoor!

 

Alex Agnew en canicross

Weekend en dus druk-druk-druk voor Darco.  Hoewel ik uiteraard tijdens de week ook tijd maak voor mijn ventje, zitten de weekends toch net iets voller met Darco-uitdagingen.

Zaterdag mocht ie bijvoorbeeld mee naar een optreden van Alex Agnew.  Na het werk maakten we hem eerst nog moe tijdens een avondwandeling samen met z’n zus en toen vertrok het richting Kortemarks cultuurcentrum.  (ja ha, dat hebben wij hier in Kortemark ook!)  Darco’s jas aan en daar gingen we.  Even spannend bij het naar binnengaan, maar niemand zei een woord en we konden zonder problemen naar binnen.

Darco nestelde zich quasi meteen aan onze voeten en toen Igor (voorprogramma) optrad, keek hij zelfs niet eens op.  Of toch even, toen er geapplaudisseerd werd.  Toen kwam er een kopje even van tussen de stoelen door heel verwonderd kijken… Superschattig! 
Tijdens de pauze speelde ik ff met hem als beloning omdat ie zo flink was en toen begon Alex Agnew.   Hij startte met muziek… Luid… Felle sound… Ik was even ongerust, maar Darco leek er zich niet aan te storen en lag rustig te slapen.   Na de intro kwam Alex Agnew op en uiteraard werd hij verwelkomd met een luid applaus.  Weer sprong mijn mannetje recht en keek verbaasd op…  Applaus?  Voor mij?  Nee, mannetje, niet voor jou, ga maar weer slapen…

De hele voorstelling was ie flink, alleen toen Alex Agnew met z’n befaamde geluidsimitatie wat oorlogsgeluiden nadeed, schrok ie op, keek naar mij, zag dat ik dubbel lag van het lachen en ging met een zucht weer liggen…  Kortom, weer maar eens een geslaagd uitje met mijn blonde god…

Zondag, canicrossdag en uiteraard mocht Darcoman mee.
Positief nieuws: hij is al veel minder gereserveerd naar andere honden toe en kwispelt voluit als hij ze ziet.  Naar mensen toe is hij heel erg rustig, springt niet op en dringt niet aan om geknuffeld te worden.  Ferm voor een puppevent van 3,5 maand.
Parcours verkend met machoman mee, daarna wachten in de auto, en dan weer mee naar de prijsuitreiking.  Hij gedroeg zich voorbeeldig en stal menig hart…  Heerlijk slungeltje van me….

 

Tweede en laatste dierenartsbezoekje

Zo, Darco is er weer voor een jaartje vanaf, wat de inentingen betreft.  Mijn stoere vent mocht dinsdagochtend vroeg namelijk mee om z’n laatste puppyprik te halen.  We lieten er meteen ook maar een rabiësinenting bijzetten, aangezien we wel eens van plan zijn om naar het buitenland of naar de Ardennen te gaan.

Ventie was zoals gewoonlijk heel flink in de auto en toen we aankwamen, liep ie stoer mee naar binnen… Tot… we een stenen bloempot moesten passeren die mijn vent als zeer bedreigend aanschouwde.  Hij zette z’n haartjes recht en gromde vervaarlijk.  Ik corrigeerde hem rustig en liet hem toen aan de bloempot snuffelen.  Hij keek verbaasd op.  “Hoe baas?  Tis precies toch geen gevaarlijk monster, maar een blok stenen? “  Ja, Darco, niet alles is zo wat het op het eerste zicht lijkt hé… 

In de wachtzaal was ie ongeduldig.  Hij rook waarschijnlijk vanalles en aangezien ik nog niet de kans had gehad om met hem te gaan wandelen, zat ie vol energie.  Ik moest hem een paar keer corrigeren en toen ging ie mooi flink tegen m’n been aanzitten.  Flinke man!

Binnen bij de dierenartse had ie plots veel minder praats.  Op de tafel kroop hij dicht tegen me aan, onzeker kwispelend, met een blik naar de dierenartse van: hmmmm… ik vind jou een zeer verdacht persoon… Maar hij liet het volledige onderzoek braafjes toe, tot… de dierenartse z’n anaalkliertjes wou uitduwen…  Ik had opgemerkt dat Darco vaak aan staartjagen deed en wist dat daar meestal een onderliggende oorzaak voor was en dus vroeg ik aan de dierenarts om dat even na te gaan.  Lang moest ze niet zoeken, want het was voor haar meteen duidelijk:  Darco’s anaalkliertjes zaten overvol en moesten dringend geleegd worden.  Mijn macho was kwaad… Zoooo kwaad…. Vastgeklemd in mijn houdgreep, zat ie zachtjes te grommen op de dierenartse.  Ik corrigeerde hem verbaal, maar het deed hem niet veel.  Heel zachtjes gromde hij verder.  Stoute dierenarts!   Gelukkig deed ie geen pogingen om te happen of zo en bleef het bij grommen, maar het mag duidelijk zijn dat mijn ventje toch enige dominante karaktertrekjes vertoont…

Na het onderzoek kreeg ik nog het compliment dat ik goed bezig was en dat hij prachtig in z’n vel stond, dus al bij al kon ik tevreden naar huis keren.

 

‘Brandalarm’…

Hallo beste bloglezers.  Darco hier.  Bazinnetje heeft deze blog een beetje verwaarloosd de laatste tijd, maar daar is een reden voor.  Anderhalve week geleden woedde er nl een vreselijke brand in het bedrijf waar m’n bazinnetje werkt.  De laatste tijd was het dus erg druk voor mijn bazinnetje en had ze nauwelijks tijd voor andere zaken dan haar werk.  Toch deed ze haar uiterste best om mijn socialisatie verder te zetten en was ze elke dag met mij bezig.  Maar de blog bijhouden was wat teveel.

Stilletjesaan is de rust op bazinnetjes werk aan het terugkeren, dus binnenkort zullen er weer regelmatig blogberichtjes verschijnen.

Intussen post ik maar wat foto’s van mezelf…

Vorige week zondag naar Kluisbergen geweest en zalig in het bos gewandeld.

Grote zus was ook mee.

Ik wou een stokje meeslepen, maar bazinnetje zei dat dat te groot was voor mij…

En toen liepen de baasjes verloren en werd ik moe.  Gelukkig hadden ze een grote rugzak mee, waar ik helemaal in kon.

Vandaag zijn we naar Brugge geweest.  Nadat we eerst wat door de stad gewandeld hadden, mocht ik wat spelen in het park.

Ben ik niet megaknap?

MIJN stokje!!!

Ik heb er ook naar de Brugse bootjes op de Reien gekeken.

En ik kreeg een extra lesje ‘wandelen aan de leiband’.

En als het rood is, dan moet je stoppen en wachten. Dat doe ik al heel flink hé!

Zo, dat was zo’n beetje een hele korte samenvatting van mijn avonturen van de laatste twee weken.  We hebben véél meer dan dat gedaan, maar dat wordt wat te veel om te beschrijven en het was weer een vermoeiende dag voor mij.

Tot later!

Groetjes en poot

van Darco…

 

Een pluim voor de kinepolis.

Na de legendarische woorden van de moeder die bij het zien van Darco tegen haar zoontje, bij een buitentemperatuur van 20 graden, zei: ‘Kijk jongen, dat hondje heeft een jasje aan, want het heeft koud.’ , hadden we vandaag zo mogelijk nog een hilarischere uitspraak van de dag.
Darco lag te genieten van wat knuffels van mij en draaide zich ostentatief op z’n rug om op z’n buik gekriebeld te worden.  Waarop een vrouw tegen haar vriendin zijn: ‘Ah zie, tis overduidelijk een teefje hé.’   Volgens mij had ze toch een ‘klein’ detail over het hoofd gezien…

Gisteren spraken we af met Julien en z’n vrouw in het park van Zottegem voor een wandelingetje en een blij weerzien tussen hond en toekomstig baasje.  Darco amuseerde zich rot tussen al die herstbladeren, maar toonde ook hoe flink ie al geworden was.  Kortom, het was een gezellig onderonsje.

Van Zottegem vertrokken we naar Gent, waar we nog wat door de winkelstraten kuierden en Darco socialiseerden met trams, bussen, winkelende mensen, huppelende kindjes,…  Onbekende dingen vindt ie altijd wat vreemd in het begin, maar hij zet zich er snel over en trippelde dapper mee aan de leiband.  Geen getrek en gesleur, geen gezaag, geen tegenwerking.  Gewoon een flinke man…

In het vegetarisch restaurant legde hij zich mooi neer onder de tafel en veel klanten hadden niet eens door dat we een hond mee hadden.  Degene die het wél zagen, waren vertederd en verwonderd door de rustige, voorbeeldige pup.

Na onze overheerlijke vege-maaltijd vertrokken we richting park zodat Darco nog even z’n pootjes kon strekken en z’n behoefte kon doen.  Veel volk in het park en ik maakte van de gelegenheid gebruik om wat aandachtsoefeningetjes met hem te doen.  Hij deed het perfect en werd beloond met een spelletjes ‘flostouwtrekken’.

En toen werd het spannend… We hadden nl het plan opgevat om in de Kinepolis naar de 3d-animatiefilm Up te gaan kijken.
Test 1: hoeveel moeite zou het ons kosten om binnen te mogen met Darco?
Test 2: hoe zal Darco reageren op de cinema?

Test 1 ging verbazend vlot.  Pieter vermeldde bij het loket meteen dat we een geleidehond in opleiding meehadden en de loketbediende vond het meteen ok en stelde zelfs uit eigen initiatief voor om ons zitplaatsen langs de zijkant te geven zodat we  gemakkelijk de zaal konden verlaten indien nodig.
Ook de ‘bodyguard’ die de kaartjes controleerde hoefde geen uitleg.  Hij zag Darco’s jas en zei meteen: ‘Ah, een geleidehond in opleiding.  Geen probleem, kom maar door.’
Een pluim voor de kinepolis dus, want eerlijk gezegd had ik nooit verwacht dat we zo vlot met Darco zouden binnen geraken.

Test 2 was spannender.  Want als Darco slecht reageerde konden we niet anders dan aan het welzijn van de pup denken en konden we de film op onze buik schrijven.
Het reclamedeel begon.  Ik had Darco op voorhand op m’n schoot genomen en het ventje zat met grote ogen naar het scherm te kijken.  Hij was er helemaal niet gerust in.  Het liefst van al was ie onder m’n oksel gekropen, maar dat liet ik uiteraard niet toe.  Ik negeerde hem.  Na twee pogingen om onder m’n oksel te kruipen, gaf hij het op en keek gespannen naar het scherm.  2min later had ie de snoepjes in m’n hand ontdekt en nog 2min later was ie al véél relaxter.  Toen de lichten uitgingen en de film begon, zette ik hem op de grond.  Hij rekte zich uit, vleide z’n kopje op het zachte tapijt en viel in slaap.  Bang?  Nee hoor… Toch niet van een beetje beweging op een scherm en wat lawaai zeker? 

Ik kan jullie alvast vertellen dat ‘Up’ een leuke, ontspannende, bij momenten hilarische film is en geef hem zeker 4 sterren.
Wat Darco ervan vond zullen we wel nooit weten, want het ventje vertoefde van de eerste tot de laatste minuut ergens heel ver weg in dromenland. 

 

Driloefeningetjes en clownsstreken…

De weken gaan snel, veel te snel en de machomaster wordt groot.  Het bolletje wol is weg en wat overblijft is een opgeschoten pup met hoog knuffelgehalte.

Maandag was rustdag voor Darco.  Het werd een routinesocialisatie met het dagelijkse huishouden, aangevuld met wat HS-oefeningetjes.

Dinsdag mocht ie mee voor een losloopwandeling in Lichterveldebos.  Grote zus Erynn ging ook mee en de hondjes waren door het dolle heen.  Doel van de wandeling: oefenen op de ‘kom hier’ en langs de paarden passeren om eventjes goeiedag te zeggen.  Darco luisterde perfect.  Ik moest nog maar ‘Da…’ zeggen of mijnheertje draaide zich om en rende vrolijk op me af, wat uiteraard uitvoerig beloond werd met de nodige vreugdedansjes.  Eén keer gleed ie zelfs van puur enthousiasme uit in de modder, wat resulteerde in een beteuterd modderkopje van Darco en een lachsalvo van de baasjes. 
Ontdekking van de dag: Darco is, net als zijn chocozus, bezeten door tennisballen.  Nu nog leren apporteren en we hebben een heel interessant beloningsmiddel. 

Woensdag besloot ik om een ‘drilwandelingetje’ door het dorp te doen.  Dit klinkt veel cru-er dan het in werkelijkheid was, maar ik was het beu dat Darco bij de wandelingetjes aan de lijn heel z’n trukendoos bovenhaalde om toch maar aandacht te krijgen en z’n zin te kunnen doen.  Voor mij lopen mocht, maar wel aan één kant (want een zigzaggende hond is héél vervelend), plots gaan liggen mocht absoluut niet en hard trekken ook niet, want dan keerde ik gewoon op m’n stappen terug.   Na 500m had ie al door wat van hem verwacht werd en toen ging het wandelen aan de lijn heel vlot.  Als beloning gingen we dan maar eens naar de vijver waar hij los mocht crossen.  Ik leer hem nu ook aan om aan elke oversteekplaats te wachten.  Mijnheertje gaat dan heel flink zitten en wacht dan mooi op mijn bevel om over te steken.  Heerlijk leergierig mannetje! 

Donderdag ging het richting supermarkt.  Darco was weer voorbeeldig.  Hij trippelde braafjes mee en ging telkens braaf zitten of liggen als ik stilstond.  Klanten keken bewonderend naar mijn flinke vent en ik glom van trots.  Bij de slager kreeg ie dan weer de lachers op z’n hand.  De macho lag naast me en wou plots rechtstaan, maar dat lukte hem niet.  Hmmm… Even opnieuw proberen.  Lukte nog steeds niet.  Gefrustreerd probeerde hij het nogmaals, struikelde, maakte een halve koprol en stond toen uiteindelijk recht met een air van: ‘Niemand iets gezien toch?  ‘  Tja Darco, als je met je achterpoot OP je voorpoot staat, dan is het logisch dat het niet zo simpel is om recht te staan hé. 

Bij de kassa nog volgende conversatie tussen twee klanten gehoord:
Klant 1: Amai, zie dat hondje, wat een schoontje en zo rustig!
Klant 2: Ja maar dat is zo’n ras hé, die zijn zo rustig van karakter.
Klant 1: Ha ja, want met de mijne moet ik dat niet proberen hoor.  Tis ne cocker.
Klant 2: Ja maar ja, cockers zijn superhevige hondjes hé, dat kun je niet vergelijken met zoiets.  (wijst naar Darco)
Klant 1: Ja, nee, da’s waar.
Euhm dames, al ooit eens van het woord ‘opvoeding’ gehoord? 

 

Routine…

Darco geraakt stilaan ingeburgerd in onze dagelijkse routine en dat is wel gemakkelijk zo.

Donderdag ging ie mee naar de schoenenwinkel, waar ik enkele botjes paste (en kocht ) en al die tijd lag mijnheertje mooi naast m’n voeten.  Ok, eerst deed ie wel een poging om z’n tandjes in het heerlijk ruikende leder te zetten, maar toen ik hem duidelijk maakte dat dit niet mocht, lag ie heel rustig naast me te kijken wat ik aan het doen was.
Daarna ging het naar Roeselarestad, waar we een stadswandelingetje deden en mijn bestelde boek gingen ophalen in de Standaard Boekhandel.  Darco was zo flink dat de verkoopster niet eens doorhad dat ik een hond meehad…

Vrijdag werd er langs de spoorlijn gewandeld en oefenden we op het hierkomen, wat ie trouwens al bijna perfect doet.  Intussen werd ie nog maar eens gesocialiseerd met een voorbijrazende trein, maar het kan hem eigenlijk niet veel meer schelen.

Zaterdag is hier traditionele ‘grootwarenhuisdag’ en dus zwierden we Darco terug in de auto.  Eerst ging het naar de dierenwinkel, waar we weer ezeltjes gingen kijk.  Darco gromde even.  Hij is niet zo’n fan van dingen die groter zijn dan hem.  Ik negeerde het, liet hem voldoende ruimte om ver genoeg van de ‘vijand’ weg te gaan en praatte ondertussen tegen  de ezel.   Na een paar minuutjes kwam mijn macho dichter en begon te snuffelen in het gras.  Ik beloonde hem en Darco kwam nieuwsgierig nog wat dichter naar de ezel.  Dat wordt dus regelmatig oefenen, maar we komen er wel.  Daarna reden we verder om een hartslagmeter te gaan kopen in de Decathlon (baasje gaat sportief doen ), waar we ook hier eerst werden aangesproken door de bodyguard dat we niet binnen mochten met een hond.  Deze bodyguard was echter een stuk vriendelijker dan die in Brugge en luisterde naar onze uitleg over het feit dat Darco in opleiding was.

Van de decathlon ging het naar de mediamarkt en daarna naar de gb.  Niemand die ons daar aansprak, ze kennen mijn blonde god daar intussen al en Darco gedroeg zich voorbeeldig.  Toch voor een pup van nog geen 11 weken.  Ik heb ook het gevoel dat ie het leuk begint te vinden om ‘weg te zijn met de baasjes.’  Geen gezeur meer, geen tegengetrek meer aan de leiband,… Gewoon een flinke vent die dapper meehuppelt in de winkel.

Zondag was puppyles en eerlijk?  Hij was een ramp… Los volgen aan de lijn?  Nee hoor, van de ene kant naar de andere kant springen en alles doen wat nét niet mag.  Houdingen deed ie vlot.  Bij het oproepen rende hij naar een andere pup.  Gelukkig hield de instructrice hem vast aan de lijn en kreeg ie de kans niet om tot bij die pup te geraken, maar goed, mijnheertje had zondag echt wel bananen in z’n oren.
In de namiddag maakten we nog een stevige boswandeling.  Darco was helemaal in z’n nopjes.  Hij sleepte met alles rond wat hij op z’n weg tegenkwam.  Groot of klein, het maakte hem niet uit.  Meezeulen zou hij het.  Gekke man…

Darco sleurt een maïsstengel mee.

familieportretje

En toen riep het baasje....

 

Testfase…

El Macho heeft een truukje bedacht…  Telkens we gaan wandelen, gaat ie om de 10m liggen en kijkt ie me héél zielig aan.  De eerste keer dat hij dat deed, hadden we al een eindje gewandeld en dus dacht ik dat hij moe was en lokte hem vrolijk en heb hem toen ook een stukje gedragen.
Maar Darco is een intelligent mannetje en vindt dit blijkbaar een heel leuk spelletje.   En dus doet mijnheertje het nu de ganse wandeling door. 
Dit is echter buiten mij gerekend en met een kordate ‘kom’ loop ik gewoon door.  Darco trekt dan even tegen en huppelt dan weer mee.  Van zodra hij weer even mooi meeloopt, wordt hij uiteraard uitbundig beloond.

Maar mensen zouden geen mensen zijn als ze zich niet zouden willen moeien.  Commentaar en verwijtende blikken zijn dan ook niet ver weg als Darco zijn zielige trukendoos bovenhaalt en ik het onverbiddelijke baasje moet spelen.  Ah ja, de beste stuurlui…. 

Gisteren mocht ie voor de eerste keer mee naar de gb hier in Kortemark.  Altijd spannend als je voor het eerst een winkel binnengaat waar eigenlijk geen honden binnen mogen, en ja hoor,  ik was nog geen 2min binnen of een verkoopster kwam mij vriendelijk melden dat ik niet met Darco binnen mocht, tenzij hij op de arm gedragen werd of in een winkelkarretje zat.  (de logica qua hygiëne ontgaat me bij dat laatste wel even, maar goed…)  Ik legde de verkoopster vriendelijk uit dat Darco niet zomaar een hond was en ze begreep het.  Enfin, ze begreep waarom hij wél in alle winkels binnen mocht, maar het concept ‘geleidehond’ ontging haar, want ze bukte zich en begon Darco te knuffelen.  Weer legde ik geduldig uit dat het beter was dat ze dit niet deed omdat hij dus niet afgeleid mocht worden.  Ze begreep het en liep weg met de woorden: “Goed dat we dit weten voor in de toekomst.  Altijd welkom!”    Op dat moment kwam er een oud vrouwtje op mij toegestapt: “Ha, gie et oender je voet’n ghed é.  Ken’t wel gezien wi!  Ge meugt ier nie binn’n met oend’n é.”  Stiekem kwam ik niet meer bij van het lachen, maar kon me nog net serieus genoeg houden om haar uit te leggen waarom Darco wel binnen mocht.

Tja, sommige mensen…