Letterlijk dan. 
Vorig weekend had ik Feta al twee maal horen janken toen hij een bepaalde beweging maakte. Vreemd, dacht ik, en ik hield hem in de gaten. Maar mijn bulldozer bulldozerde voor de rest zoals gewoonlijk verder en ook een uitgebreid pootonderzoek door mij, bracht niks aan het licht. Ik dacht dus dat ik (weer maar eens) spoken zag. Tja, als het op m’n honden aankomt, ben ik een beetje een ‘ghostbuster’.
Maandag echter, piepte Feta weer toen hij in de auto sprong. Ook toen we bij Hachiko aankwamen en hij in volle enthousiasme naar z’n vriendjes vloog, jankte hij even. Caroline en Elke stonden erbij en merkten het ook op. Ik vertelde hen dat dit niet de eerste keer was en dat ik niet zo goed wist wat ik ervan moest denken. Stomweg liet ik hem verder spelen met z’n vriendjes en dat was net van het goede teveel. Toen de les begon was kaasmans duidelijk niet in z’n element. Piepen als hij moest rechtstaan, staart tussen de poten bij een knie,… Raar… Zowel Elke, als Wim (gastgezin van Felix en dierenarts) onderwierpen Feta aan een volledig pootonderzoek, maar Feta reageerde niet. Bizar… De rest van de les, pasten we de oefeningen voor Feta dan maar wat aan. Geen ‘up’, ‘spring’, ‘auto’,….
Op aanraden van Hachiko ging ik op dinsdagavond toch maar naar de dierenarts. Die ontdekte eindelijk wat er fout was. De pijn situeerde zich aan Feta’s rechterdijbeen. Een duidelijk geval van groeipijnen blijkbaar, en logisch dat opspringen en opstaan moeilijk was. Mijnheertje kreeg ontstekingsremmers en… ‘rust’ voorgeschreven… ‘Rust’: het gevreesde woord bij baasjes met een hyperkinetische hond. Maar wat moet, moet nu eenmaal. En dus oefen ik maar wat op de blijfoefeningen (hebben de groeipijnen toch enig nut <roloog>) en probeer Feta mentaal bezig te houden, met daarnaast korte leibandwandelingen.
Vandaag besloten we naar Oostende te gaan om nog wat laatste soldenkoopjes op de kop te tikken. Feta ging mee, maar onder voorwaarden. We gingen de auto in het centrum parkeren en in de winkels kreeg Feta telkens een plaats. Zo kon hij regelmatig rusten met z’n poot.
Feta deed het prima. De complimentjes vlogen hem weer rond z’n oren. 
Hij bleef zelfs zo flink, roerloos op z’n plaats zitten dat een klant, die op een halve meter van hem in de rekken stond te kijken, plots opschrok toen ze hem eindelijk in het oog kreeg. “Hé! Hier zit een hond! “
In navolging op mijn bericht ‘paniek’, dus weer maar het bewijs dat hij echt wel kalm kàn zijn, maar hij moet willen ook natuurlijk.
Schoenen helpen kiezen met het baasje.
De omgekeerde wereld: vrouw wacht geduldig in de schoenenwinkel, terwijl man schoenen uitzoekt. :-p
"Gaat dat hier nog lang duren, baasje?"
"Rare jongens, die Oostendse honden..."
"'t Is langs daar!"
Ik denk dat hij de bijnaam ‘zwijn’ een klein beetje té letterlijk genomen heeft, want nu wou hij zich al camoufleren in een varken ook. :s
